ร้านหนังสือ-ลมฝน-ร่มสีแดง
posted on 16 Dec 2008 19:37 by getamp in 7days
สายลมประทะประตู ........ ผมรู้สึกได้ ถึงการมาของเธอ
“ ขอโทษ“ อยู่นี่เอง ” ผมไล่หาหนังสือจนเจอ ราวกับจะไล่เธอเสียจนมุม
10 นาทีผ่านไป เธอเดินตรงมาที่ผม ยื่นหนังสือส่งให้ 2 เล่ม เป็นครั้งแรกที่ผมตัดสินใจพูดกับเธอก่อน “ เธอเคยเรียนที่โรงเรียน D หรือเปล่า ” “ เอ๋ ... ค่ะ ... รุ่นพี่จำฉันได้ด้วยหรือค่ะ ” การที่คนที่ไม่คุ้นเคยกับเธอจะจำเธอได้ คงแปลกเอาการอยู่“ เธอมาทำอะไรที่เมืองนี้ ”“ ฉันสอบเข้าที่มหาวิทยาลัย ∫ ค่ะ ”“ พี่ ก็เรียนอยู่ที่นี่ ” ผมรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ว่ากันตามจริง ผมแปลกใจมาก แต่ไม่เท่ากับความรู้สึกครั้งแรกที่เห็นเธอในร้านหนังสือที่ผมทำงานพิเศษอยู่“ ค่ะ .... เอ้อ .... งั้น ... หรือค่ะ ” เธอกล่าวพลางหลบสายตา คำพูดหลังน่าจะเป็น ... ขอบคุณ หรือไม่ก็ สวัสดี ... ผมเองก็ไม่แน่ใจ อาจเป็นเพราะช่วงเวลาที่รอคอยใกล้มาถึง
“ ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ฉันพักอยู่ใกล้แค่นี้เอง 2 – 3 ช่วงตึกก็ถึง ” แล้วเธอก็ถีบจักรยานเร็วตื๋อหายไปในลมฝน
15 นาที .... สายลมปะทะประตูอีกครั้ง ผมรู้สึกได้ถึงพลังที่อัดแน่นของมัน “ รุ่นพี่ คราวนี้ ฉันต้องการร่มแล้วล่ะค่ะ ” เธอยืนหอบ อาจเป็นเพราะรีบร้อนวิ่งกลับมา เปียกปอนทั้งๆ ที่มีร่มอยู่ในมือ ผมรีบเดินเข้าไปหลังร้านหยิบร่มทั้งหมดที่มีในร้านออกมา “ คันไหนดีล่ะ ” ผมกล่าวพึมพำขณะที่ลองกางร่มแต่ละคัน “ ให้มันได้อย่างนี้สิน่ะ ” ผมหัวเสียที่ทำอวดดีจะให้เธอยืมร่ม “ ร่มพวกนี้ เป็นร่มที่ลูกค้าขาจรมาลืมไว้นะครับ ดูคันนี่สิ จะกันฝนได้ไหมนี่ งี่เง่าจริงๆ ” ผมกล่าวตำหนิร่ม พอๆ กับที่อยากตำหนิตัวเอง“ รุ่นพี่ไม่งี่เง่าน่ะค่ะ ” คราวนี้ ทำเอาผมถึงกับหัวเราะ ในความจริงจังของเธอ “ บนเวที .... รุ่นพี่เท่ออก … คันนี้แหล่ะค่ะ ” เธอรวบรัดรับร่มไปจากมือผม อา ... ร่มสีแดงเหมือนกลีบกุหลาบ เหมือนริมฝีปากของเธอ “ แล้วฉันจะนำมาคืนน่ะค่ะ ”“ ไม่ต้องหรอก ลูกค้าคงไม่ติดใจกลับมาทวงคืนแล้วล่ะ ”“ แต่ฉันอยากนำกลับมาคืนให้ค่ะ ”
ผมยืนมองดูเธอวิ่งหายไปท่ามกลางสายลมฝน ผมไม่ได้ถามเธอว่าจักรยานไปไหน ไปเอาร่มคันที่ถือมาจากที่ใด เธอมาขอยืมร่มผมอีกคันไปทำไม
ในชั่วขณะหนึ่ง ... บทเพลงแว่วมาในห้วงทรงจำ
… The language of friendship is not words but meaning’s …
ผมคิดว่า คงจะดี หากจะปล่อยเรื่องราวให้มันเป็นไป
และแล้ว สายลมก็ปะทะหน้าผมที่มีเม็ดฝนประปราย
